Steff Geelen is schrijver en performer. In hun werk doet Steff onderzoek naar structuren, dierlijkheid en privilege. Werk van hun hand verscheen op Hard//Hoofd, Op Ruwe Planken, EXPOSED en Radio 1. Steff is oprichter van Uitgesproken Queer, een platform dat een podium biedt aan LHBTQ+ (woord)kunstenaars in Utrecht.
(Foto door Jean van Lingen)

 

Steff Geelen is a writer and a performer. In their work Steff explores structures, ‘animals’ and privilege. They published work on Hard//Hoofd, Op Ruwe Planken, EXPOSED en Radio 1. Steff is one of the founders of Uitgesproken Queer, a platform that offers a stage to LGBTQI+ (spoken word) artists in Utrecht.
(Picture by Jean van Lingen)

Koppelteken    

 

 

dit is een handgeweven picknickkleed 

een kleed zonder blokjes

 

met gras en jamvlekken

 

we binden het zo strak om de tijd

dat je borstkas stopt te bloeden 

 

zo krijg je per ongeluk 

de rest van je leven terug 

 

wie wist dat je zou gaan bloeden? niemand 

 

maar gelukkig waren we aan het picknicken 

 

 

sinds je tweede leven zeg je dat geen enkele druppel zweet altijd zweet blijft  

                      waterdruppel

                      dan damp

                      regen 

                      drinkwater 

                      bloed

 

                                                                                                                                

 

 

je vraagt je af hoe het licht  

hoe de ochtend 

de middag 

de avond 

van je doordrongen raakt

alsof je een schakel bent 

naar een groter lichaam 

 

alles lijkt door jou heen 

te kletteren 

 

                  

                      of ten minste een puls. 

 

 

 

 

je ziet een mal waar mensen uit tevoorschijn komen

een voor een

even gladgestreken als de ander

 

                                                       iemand die de klei klaar legt

                                                       iemand die de klei kneedt 

                                                       iemand die de pasvorm scherp slijpt

                                                       iemand die de oven verhit

                                                       iemand die de administratie bijhoudt

 

 

opnieuw geboren worden creëert werkgelegenheid

 

 

 

 

je ziet de doden 

omgesmolten worden gekoeld versteend 

naar de berg gedragen

 

                                                       iemand die de scheuren opmeet

                                                       iemand die ons oppervlak noteert 

                                                       iemand die de keien verplaatst

                                                       iemand die ons zij aan zij op en over elkaar 

                                                       rolt om de broze berg te stelpen 

 

 

ook sterven creëert werkgelegenheid

 

 

je legt je hand op je platte omslag en fluistert 

over gevangen zitten op een berg zo ver weg

                      dat je een symbool werd 

 

                                                       het terugkeren 

                                                       het opnieuw proberen

                                                       de lijn van berg tot klei 

                                                       tot mal tot mens gekneed  

                                                       de dagen doorkomen

                                                       tot gruis vergaan 

                                                       door blote handen bijeen gesprokkeld 

                                                       door kruiwagen 

                                                       mankracht 

                                                       buiten adem 

                                                       bezweet 

                                                       en weer omgevormd 

                                                       enzovoort

 


 

 

 

 

                                       als een koorddanser 

iedere dag voetje voor voetje 

van oneindig naar oneindig uiteinde gelopen 

  

je vraagt je af wanneer je eindelijk af bent

hoe dat moet met je lengte je oude geliefden 

je paspoort en de eeuwige verwachting 

 

 

 

 

 

jouw Instagram account is geen kerkhof

geen toeristische badplaats of museum

 

laat rimpels met witte petjes 

vrouwen en kinderen maar kijken

rood en schitterend als een Rothko

is een celstructuur 

een belofte 

je plenzende geboorte   

 

 

wat als morgen de doden 

van de berg  rollen

 

                                                       uit de lucht denderen 

                                                       symbolen te zwaar 

 

om te tillen onze ruggen 

als spaghettistokjes breken

 

                                                       de betegelde straten openscheuren

                                                       als pas geronnen verf 

                                                       het bloed onthullen dat onder de oppervlakte 

 

stroomt ik hoef dan alleen nog 

dit bebloede picknickkleed uit te spreiden 

 

                                                       horizontaal boven een donker gat te picknicken 

                                                       met een pen twee subtiele stippellijntjes 

                                                       onder mijn borsten te tekenen

 

                                  met gesloten ogen mijn lichaam zachtjes 

                                  achter te laten op de kinderkopjes

                                  de kale gespleten kinderkopjes.