Interview met Quiana Cronie

Als eerste wil ik eigenlijk vragen of je kort iets over jezelf kan vertellen en over je label. 

 

Mijn naam is Quiana Cronie, ik ben geboren op Curaçao, opgegroeid op Aruba en ik woon nu sinds anderhalf jaar in Nederland. Ik doe de Design Academy en twee maanden voordat ik naar Nederland kwam ben ik begonnen met mijn eigen T-shirt brand, ‘QCApparel’. Dat was altijd een droom geweest om mijn eiegen kleding lijn te ontwikkelen en ik dacht altijd toen ik jonger was dat ik afgestudeerd moest zijn om dat te bereiken. Maar ik dacht opgegeven moment: fuck it, ik probeer het gewoon. Ik zet gewoon iets op Instagram en kijk hoe mensen reageren. En toen ging het heel goed.  

 

Het eerste T-shirt was een prostest-shirt tegen de landfill op Aruba. Want ze gooien alles gewoon op een hoop en steken het in de fik. Dat is natuurlijk super slecht voor het milieu en dat vieze lucht heeft dan impact op de hele buurt. Dus het enige wat ik kon doen –toen ik net klaar was met de middelbare school– was een shirtje printen en daarmee een soort awareness campaign maken. 

 

Uiteindelijk heb ik ook een tweede versie uitgebracht in samen werking met Daniel Croes; hij heeft ook zijn eigen T shirt lijn Different World. De tweede print ging over het idee dat mensen meer open minded moeten zijn op Aruba.  

Hoe is het naar jouw idee gesteld met representatie binnen design? 

 

Design voor mij is innovatie, een verandering, een beweging vertegenwoordigen, iets toevoegen of verbeteren dat bestaat, om te inspireren tot nieuw gedrag. Elke lijn, kleur of vorm heeft een onderliggende functie nodig. Ik merk ook dat voorkomt in  mijn ontwerpen. Ik werk met functie in gedachten en dan ontwerp ik daar omheen, en daarna probeer ik die details of kwaliteiten te versterken in een minimal manier.  

Design voor mij is proberen de grens te vinden tot hoever ik iets kan strippen, tot waar alleen de minimal essentials over zijn. 

 

En hoe zit het met design op Aruba? 

 

Op Aruba is design nog niet echt een ding. Het is meer art dan design. Het laatste het laatste jaar voordat ik afgestudeerd was er wel een school, die werd opgezet door Glen Goddijn. Hij is hier afgestudeerd op de Design Academy en hij wilde echt de art en design op Aruba en de mensen die daarmee bezig waren een platform geven, want dat hadden ze helemaal niet. Dus ik was heel blij en dankbaar dat ik de mogelijkheid had om de preperatory-course te kunnen doen. En langzamerhand zijn er kleine groepen van lokale creatieve mensen die allerlei expo’s organiseren hier en daar. 

En nu ben ik hier al bijna twee jaar. Ik heb de laatste twee jaar zoveel geleerd en ben zoveel gegroeid, omdat iedereen hier zo getalenteerd is en iedereen elkaar zo veel pusht. Ik heb het naar me zin hier op de Design Academy. En ik voel ook echt dat ik dit hoor te doen.  

 

Hoe voel je dat? 

 

Vanaf dat ik klein was, was mijn moeder, Desiree Eldering, heel erg creatief en ik deed altijd mee. Ze stuurde me naar een crea-club, waar ik al mijn beste vrienden heb leren kennen. Gedurende die jaren zei ze altijd ‘Je moet naar artschool gaan!’ En ik zei dan altijd: ‘Nee ma, ik ga economics doen.’ Tot ik uiteindelijk moest zeggen ‘Nee, je hebt gelijk ma.’ Ik ben echt blij met haar, omdat ze me op jonge leeftijd altijd creatieve dingen heeft laten doen en dat heeft een grote rol gespeeld in mijn creativiteit nu.  

Heb je een favoriete print/favoriet stuk?  

 

Op het moment is dat mijn laatste project, mijn zero waste pants. Ik heb een broek gemaakt uit een 1 lap stof van 1 meter 20 bij 1 meter 30. Dat is de helft van de stoff wat een normale jeans zou gebruiken. Ik probeerde te kijken naar alle lagen van het productiesysteem van een jeans en hoe ik dat kan aanpakken, want mensen hebben niet door dat 1 paar jeans 7000 liter water kost. En dat is alleen nog maar bij de katoenproductie. Dan moet je nog textiel verven en dat is nog 5000 liter erbij. En dan nog sandblasting en bleaching, al die chemicaliën gaan gewoon het water in. Het is zelfs zo erg dat je vanaf een satelliet kan zien hoeveel chemicaliën er in de rivier zitten in China. Het heeft effect op het hele ecosysteem, niet alleen het water, maar ook de lucht, door de CO2 uitstoot. De hele fast fashion is gewoon helemaal –

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fucked up 

 

Ja, fucked up, basically. En nu pas raken mensen iets meer bewust ervan. Er is ook meer aandacht door de voedselindustrie. Maar fast fashion loopt een beetje achter. Dus ik wil nu ook daarmee aan de slag, om een begin te maken, om mensen te inspireren om die trend op te pakken.  

 

En ga je dat ook doen met je Aruba lijn? 

 

Ja, uiteindelijk gaat die evolueren naar de ‘zero waste’ en ook ‘inclusive design’ brand. De zero waste pants is ook bedoeld als unisex., maar daar laat ik het voor nu even bij. 

 

Hoezo? 

 

Ik ben er zeker van dat dit zo’n goed idee is dat het misschien slim is om nu niet alles te vertellen. Ik laat het bij zero waste pants. 

 

Ik had net al kort over een ander stuk: Ik heb een typeface ontwikkeld, dat low key linkt naar de ABC eilanden Aruba, Bonaire, Curaçao. Iedereen kan de 3  letters interpreteren zoals hij/zij wil, maar ik probeer altijd mijn design zodanig te maken dat het toch een onderliggend concept heeft. Het is heel uiteindelijk heel architecturaal geworden, heel 3D, en daar probeer ik mee te spelen. Ik heb net aantal experiment gedaan met silkscreen printing. Omdat de letters een beetje op gebouwen lijken wilde ik deze kwaliteiten versterken en heb ik bijvoorbeeld witte inkt op blauw papier geprint, een soort blueprint-achtig. Ik ga uiteindelijk een serie van grafische composities maken hiermee en ook zelf op een paar t-shirts bedrukken. Ik niet meer in massa verkopen want dan doe ik mee aan de fast fashion. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Met wie zou je willen samenwerken? 

 

Mijn vader zei altijd ‘Als je samen gaat werken met iemand moet je dat doen met iemand die je al 3 jaar kent’.Maar ik heb  ook intussen geleerd: als je het zelf kan doen, doe het gewoon zelf. De business wereld is best wel cold hearted en ik ben nog aan het leren hoe ik daarmee om moet gaan. Maar in een ideale wereld zou ik wel graag samenwerken met Virgil Abloh, omdat hij niet bang is om allerlei verschillende creatieve werelden uit te proberen, van architectuur tot muziek tot kleding tot schoenen. Hij vindt het belangrijk om te kijken hoe hij iets positiefs kan toevoegen aan al deze verschillende werelden. Ik vind het inspirerend hoe hij deze werelden met elkaar kan mengen, versterken en een nieuwe perspectief kan creëren.  

Wat is je doel? 

 

Ik wil graag mijn eigen design studio ontwikkelen, met verschillende creatieve vertakkingen. Voor nu ligt de nadruk op interieurproducten en kleding, maar ik leun iets meer in de richting van de kledingindustrie op het moment. 

Ik wil graag in de toekomst een uniseks brand creëren dat awareness creëert of nieuwe blik op kleding. Ik was toen begonnen met dat protest-shirt en nu ben ik bezig met het kijken naar lagen in het productiesysteem en hoe ik dat kan aanpakken, met de zero waste pants bijvoorbeeld, wat echt een verschil kan maken. Een uniseks brand waar over na is gedacht, vanaf begin tot eind.  

 

In de toekomst will ik graag dat alle kledingstukken gemaakt zijn met bewust gekozen stof, die minder impact heeft op het milieu. Dat het kledingstuk zodanig is ontworpen dat je het terug kan brengen of verzenden naar de winkel, dat het recycled of gerepareerd kan worden. Uiteindelijk moet het een uniseks brand worden met een soort circulair systeem, waarbij ik collecties heb die verschillende lagen in de kledingindustrie aanpakken en een nieuw perspectief geeft. 

Quiana Cronie studeert momenteel aan de Design Academy Eindhoven in het tweede jaar van Man and Activity (product design). Quiana experimenteert in verschillende creatieve velden, maar richt zich voornamelijk op mode en interieurproducten. In haar werk komen vaak geometrische vormen voor en minimalisme; ze werkt vanuit functie en volgt vorm. In haar eerdere werk ging het vooral om bewustzijn creëren over een bepaald onderwerp –bijvoorbeeld vervuiling– in haar huidige werk gaat het vooral om hoe ze een positieve impact kan maken met een bepaald product. In 2017 heeft zij kleding merk QC apparel opgericht, dat uiteindelijk wordt ontwikkelt tot een uniseks duurzaam kleding merk met een circulair systeem, waarbij de collecties verschillende aspecten van de kledingindustrie aanpakken en een nieuwe blik geven. Naast de focus op kleding richt ze zich ook op interieurproducten vanuit dezelfde visie ten opzichte van minimalisme en duurzaamheid.

 

Quiana Cronie is a second year Man and Activity (product design) student at Design Acadamy Eindhoven. Quiana experiments within various creative fields, but focuses primarily on fashion and interior products. Geometrical shapes and minimalism can often be found in her work; her design is functional and follows form. Earlier work revolves around creating awareness about a certain topic –pollution for example– while right now it revolves around having a positive impact with a specific product. In 2017 she founded QC apparel, a label that will evolve into a sustainable unisex brand with a circular system, in which the collections approach different aspects of the fashion industry and shine a new light on them. Along with the focus on clothing she is also dedicated to designing interior products with the same minimalist and sustainable vision.

OPEN YOUR MIND samenwerking met @differentworld.eu, foto door @gwensthebaddest, model @sheridaluciakartowirjo

All white classic T, model/styling door @zhuzhedbyali, foto door @darlin.quiroz

Zero waste pants, @qc_studio

ABC typeface, @qc_studio

All white classic T, model @mimzzlightyear, foto door @mfowler_photography

Protest T, Landfill collection