Over je dagboekfragmenten: je vertelt echt een verhaal, is dit hoe je altijd in je dagboek schrijft? 

 

Zo ongeveer wel, al heb ik deze pagina’s specifiek gemaakt voor een expositie tijdens TranScreen, het filmfestival door en voor transgender personen. Daarom was het iets meer to the point dan gebruikelijk. Normaal zit er zoveel meer onzin doorheen.

 

 

Wat is je favoriete materiaal om mee te werken? Waarom? Waarmee zou je nog willen experimenteren?

 

Dat is een lastige. Ik ben zowel een gewoontemens als iemand die van experimenteren houdt. Een constante is wel de uni-ball eye fine van Mitsubishi. Zwarte pen op papier. Het is simpel maar duidelijk. Ik ben vooral met pen gaan tekenen, omdat ik de manier waarop grijze potloden smudgen, niet fijn vind (gekleurde (aquarel)potloden zijn een ander verhaal). Ook was het een goede manier om zekerder te worden in mijn lijnen en tekeningen. Met pen is een gezette lijn er nu eenmaal en dat dwingt je simpelweg dóór te werken en kleine foutjes te accepteren.
Ik heb eerder al geëxperimenteerd met scan-methodes en zou daar graag mee door willen gaan, er een verhaal mee maken. Helaas is mijn scanner nogal langzaam, oud, en niet helemaal geschikt hiervoor. Maar misschien als ik een tijdje spaar…
Ik zou ook wel eens wat meer met verf willen doen, wanneer ik weer tijd heb, ga ik oefenen met het medium.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Je hebt het in een dagboekfragment over hoe kinderen meer letten op de signalen die je afgeeft, in tegenstelling tot volwassenen, die letten op ‘biologische’ aspecten. Heb je het idee dat je anders kijkt of anders tekent nu je je identificeert als trans? (gebruik ik het juiste woord? wat is een term waar je je goed bij voelt?)

 

Ik weet niet of mijn tekenstijl is veranderd. Ik tekende sowieso al best vaak personages met ambigue genderidentiteiten/geslacht. Sommige kleine dingen wellicht. Nu ik meer bekend ben met transgender zaken en aspecten van het leven, kan ik soms kleine hints naar diverse genderidentiteiten in mijn werk stoppen. Zo heeft een personage littekens van een top surgery. We zien de littekens omdat dit personage gaat zwemmen, maar het wordt niet besproken, er ligt geen nadruk op, en het is verder compleet irrelevant voor het verhaal.
Ook vermijd ik het soms om personages met gegenderde pronouns en termen te benoemen, iets wat ik altijd al deed. Het grappige is dat de meeste lezers toch de personages in een cishet context zullen plaatsen en aan de hand van heersende ideeën de sekses zullen ‘verdelen’. Het personage met kort haar wordt gezien als een man, het bierglas dat een crush heeft op een ander (te omschrijven als ‘pretty’, glas) wordt ook als jongen gezien.
Ik identificeer me als trans, of transmasculine (nu is het gelijk duidelijker waar ik voor ga, haha).

 

 

 

 

 

 

 

In het werk dat hier gepubliceerd wordt komen bondage en BDSM meerdere keren voor. Waar komt je interesse vandaan? 

 

Ik zal heel eerlijk zijn: in het geval van de modeltekeningen is het simpelweg omdat ik via een klasgenootje hoorde over deze organisatie, die ook bondage-modelteken avonden hield. En ik houd van modeltekenen.
Het leek me sowieso interessant omdat het anders dan anders is, en het geeft ook nieuwe mogelijkheden: zonder het touw waren veel poses onmogelijk geweest. Ook ‘suspension’ zie je niet zo vaak bij regulier modeltekenen.
Ik ben trouwens pas één keer geweest, omdat ik vergeetachtig ben en de agenda van Ellipsis niet goed in de gaten houd…
In mijn persoonlijke leven vind ik het ook interessant, maar erg veel doe ik er niet mee. BDSM is iets wat ik pas met iemand zou willen verkennen als ik erg op mijn gemak met die persoon ben en we vertrouwd met elkaar zijn. Plus: dan moet je ook nog eens iemand vinden met wie je klikt die toevallig wat dat betreft soortgelijke wensen heeft.
Ik ben vrijgezel en vind daten nogal vermoeiend momenteel.

Lae Schäfer is (strip) tekenaar met een voorkeur voor menselijke emoties in rustige, kleine verhalen, gehuld in absurde outfits van demonische en fantastische proporties en vormen.Feminisme, representatie, relaties, seks, en zoveel meer onderwerpen zijn belangrijk voor Lae, maar communiceren is het belangrijkste. Een verhaal of gevoel overbrengen is het doel. (Foto door Erik van Beekum)

 

Lae Schäfer is a (comic) artist with a preference for human emotions in calm, small stories, cloaked in absurd outfits of demonic and fantastical proportions and shapes.Feminism, representation, relationships, sex, and so much more subjects are important to Lae, but communication is the most important. To communicate a story or a feeling is the goal. (Photo by Erik van Beekum)