Isabeau Jensen is voorzitter van Stichting Polyamorie Nederland. Ook stort hen hun ziel en zaligheid in De Poly Podcast. Dit begon als een klein bij-projectje, maar heeft onderhand meer dan 14.000 listens. Naast hun werk om polyamorie meer bekendheid te geven, werkt hen bij een non-profit die zich inzet voor jongeren en houdt hen zich bezig met allerlei vormen van milieu-, queer en feministisch activisme.

 

Isabeau Jensen is the chairperson for Stichting Polyamorie Nederland. Aside from that they put their heart and soul into making De Poly Podcast. It started as a side project, but it has gotten more than 14.000 listens along the way. Together with their work to create more visibility for polyamory, they work for a non-profit organisation that advocates for youth and they are involved in multiple forms of climate- queer- and feminist activism.

Isabeau, vertel eens, wie ben je en wat doe je? En kun je iets vertellen over de podcast die je hebt gemaakt?

 

Ik ben Isabeau Jensen, ik ben 25, over het algemeen ben ik bezig met communicatieadviseur zijn, maar ik ben ook voorzitter van de stichting Polyamorie Nederland. En ik maak een podcast over non-monogamie en non-monogame mensen: De Poly Podcast. En dat is heel tof.

 

Wat deed je besluiten om over dit deel van je leven een podcast te maken?

 

Ik denk voornamelijk omdat het er niet was. Ik hoorde de hele tijd van iedereen, voornamelijk de wat jongere mensen die non-monogaam leefden, dat we niet echt een cultuur hebben. We hebben niet echt media die van ons zijn en die bij ons horen. Dus toen dacht ik ‘Oh, maar dat kan ik best maken,’ want ik ken zoveel non-monogame mensen. Die ga ik gewoon interviewen. 

Eerder had ik op mijn werk al een podcast gemaakt, over een heel ander onderwerp: jongeren en Europa. Dat was niet per se helemaal mijn onderwerp, dus het leek me slim om te beginnen bij mezelf en mijn eigen partners te interviewen. Dat heb ik twee afleveringen gedaan en toen zag ik dat er best wel veel mensen luisterden, dus toen heb ik veel te dure microfoons gekocht en ben ik doorgegaan. En nu kan ik niet meer stoppen. Het is gewoon heel tof om een heel intiem verhaal van iemand te horen, over onderwerpen die vrij non-normatief zijn en waar we normaal niet over praten. 

 

Hoe is het gesteld met de representatie van polyamorie in bijvoorbeeld populaire media?

 

Representatie in fictie is in ieder geval bijna niet aanwezig. Op Sense8 op Netflix na is er eigenlijk niets dat gaat over jonge mensen die op een vrij radicale manier non-monogaam zijn of polyamoureus zijn. Wat betreft ‘aapjes kijken’ is er daarentegen genoeg. Je kunt best artikelen vinden over polyamoureuze of non-monogame mensen, alleen is het dan heel snel oppervlakkig, niet persoonlijk en is het zich nog heel vaak aan het verhouden tot de monogame norm. En dat vind ik heel jammer. 

Dat is leuk aan de Poly Podcast: ik ben ook non-monogaam en dat maakt het voor veel mensen minder eng om te zeggen wat ze vinden. 

 

Hoe zou je willen dat er in de populaire media mee om werd gegaan?

 

Kijk, er zijn wel supportgroepen en praatgroepen, maar ik zou best wel graag willen dat we iets meer bezig waren met cultuur. Op dit moment wordt het best nog veel geproblematiseerd: ‘Waar heb je nu moeite mee, met je open relatie?’ Terwijl ik dit al vijf jaar doe en eigenlijk nergens meer moeite mee heb. Voor mij is het heel normaal, voor mijn partners is het heel normaal, niemand heeft pijn, niemand is meer emotioneel of jaloers.Ik wil gewoon filmsmet zekijken, of bier drinken. Nu gaat het vaak over ‘waar heb je last van?’ en het lijkt mij leuk als media en cultuur  non-monogamie zouden laten zien als iets heel erg leuks. Want dat is het, anders zou ik het niet doen. 

 

Dus de vragen die je vaak krijgt zijn vaak problematiserend en misschien ook pathologiserend?

 

Zo ver als pathologiserend gaat het nog niet, qua vragen. De reacties zijn helaas vaak wel alsof het een ziektebeeld is, alsof er iets mis met je is. Of vaak ook heel natuur-essentialistisch: ‘jij bent polyamoureus en wij zijn dat niet’, in plaats van: het is gewoon een keuze of een optie. Maar de vragen zijn inderdaadvaak heel plat: ‘Hoeveel partners heb je?’ Terwijl het veel complexer is dan dat. Het is veel meer een visie op liefde en omgang. Maar dat krijg je niet uitgelegd in de Telegraaf.

 

Wat zou je willen zeggen tegen mensen die (vermoeden dat ze) polyamoureus willen zijn? Of wat zou jij graag gehoord willen hebben?

 

In mijn ideale wereld is het een optie voor iedereen en heeft iedereen er een gesprek over aan het begin van een verbinding of een relatie. Je ziet in monogamie vaak dat mensen zeggen ‘het is nu aan’ en dan hebben ze het verder nooit meer over wat het betekent en welke afspraken daarbij horen. Dus als het genormaliseerd zou kunnen worden dat iedereen aan het begin van een relatie hele normale gesprekken kan hebben over wat je fijn vindt met andere mensen en of je daar behoefte aan hebt, zou ikdatal een hele stap vooruit vinden. 

Zelf heb ik me heel erg geschaamd in het begin. Ik heb lang gedacht dat ik dankbaar moest zijn dat het mocht. Maar je mag best op je strepen gaan staan als je ergens behoefte aan hebt, zeker als dat waar je behoefte aan hebt gewoon liefde is. 

 

Dat doet ook een beetje denken aan hoe we omgaan met gender: je neemt niet zomaar iemands gender meer aan en we zoudenook niet zomaar aanmoeten nemendat iemand monogaam is.

 

Ja, precies. Of dat iedereen hetero is. Want wie is er tegenwoordig nog hetero? 

 

Je bent voorzitter van stichting Polyamorie Nederland, kun je daar iets meer over vertellen?

 

Jazeker, hetis superleuk!Wat we doen is eigenlijk tweeledig: je hebt de naar buiten toe gerichte kant van pers en media waarbij jealle aanvragen moet doorspelen naar de juiste mensen. Maarhet is ook mensen bij elkaar brengen die behoefte hebben aan groepen om te praten en te delen. We hebben een grote geheime Facebookgroep en er zijn een heleboel mensen die borrels en avondjes organiseren waar iedereen bij elkaar komt om te kletsen. En als derde wil ik zelf heel graag ook politiek een standpunt innemen en gaan lobbyen. De eerste stap die we daar nu in hebben gemaakt is dat we een onderzoek hebben gedaan naar non-monogamie in Nederland. De survey is net dicht en is 2100 keer ingevuld, dus dat wordt echt een bende om te analyseren. Het is internationaal het eerste onderzoek naar kwantitatieve data, zoals leeftijd, afkomst en gender. Die kennis over non-monogame mensen is er simpelweg nog niet, dus dat wordt heel spannend. In november gaan we naar een congres in Spanje en dan wil ik de eerste resultaten kunnen presenteren. 

Welk verhaal ga je hierna vertellen? 

 

Zolang mensen uit zichzelf naar me toe blijven komen om te praten, blijf ik met ze praten. Wat ik zelf heel leuk vind is dat ik mezelf voel ontwikkelen als vragensteller, als journalist, dus het is ook een leerproces. Hoe stel je de juiste vragen? Hoe laat je een verhaal tot stand komen? Dus ik denk dat ik dit tot in de oneindigheid blijf doen. Ik denk dat er eindeloos veel vormen zijn om over te vertellen. 

 

Wat heb je zelf geleerd?

 

Doordat ik naar de verhalen van andere mensen luister, zie ik hoe vaak ik ben veranderd van mening de afgelopen vijf jaar. Dan spreek ik bijvoorbeeld iemand die netisbegonnen aan polyamorie en nog heel zenuwachtig is over bepaalde dingen en dan denk ik: ‘Daar was ik ook zenuwachtig over, maar dat ben ik helemaal niet meer!’ 

En nog iets, en dit gaat heel generaliserend klinken, maar mannen praten er minder graag over dan vrouwen. Ik krijg gewoon geen mannen in mijn podcast. Niet te vinden.

 

Laten we dit dan gebruiken als een soort oproep.

 

Ja, hit me up! [hoe kan dat, Isabeau? Via instagram of zo?]

 

Maar De Poly Podcastwordt duseen levenslang project?

 

Ja, misschien wel. Ik zie het eerder uitdijen dan iets anders worden. Misschien gaan we op een gegeven moment wel live-opnames doen, weet ik het. Groot denken! 

 

Dan nu de laatste vraag (met straks nog een deelvraag): Wat betekent het woord liefdevoor jou?

 

Ik kan het op twee manieren aanvliegen. Ik kan heel nihilistisch zijn en zeggen dat het allemaal niet uitmaakt:het leven doet er niet toe. Maar op dat soort momenten denk ik vaak dat liefde het enige is wat nog een beetje een drijfveer is. Het is iets waar je puur van kan genieten zonder dat het per se een doel dient, zeker als je geen kinderwens hebt. Zinloos genieten, eigenlijk. En ik vind verbinding tussen mensen extreem interessant:we zijn zulke kuddedieren!Ik denk dat de lijn tussendie dingenliefde is. 

 

En welke rol spelen gender en seksualiteit dan?

 

Voor mij dus helemaal niet. Als ik gender of seksuele gerichtheid ga creëren of labelen, dan heb ik het gevoel dat ik aan het discrimineren ben tussen mensen, en naar mezelf toe. Dus voor mij is het elimineren daarvan de beste versie van liefde. That’s as queer as it gets.